خورشید بر فراز نیزه

اربعین است امشب

باران زد

اه باران ..............باران ..............

                               می شنوی صدایش را ؟

                          دارد می خورد به شیشه ی قلبت ......

چیک چیک چیک .....

         دلت بارانی شده است

                          صاف شده است

                                 مثل اب مثل ایینه مثل باران ...........

وای باران زد .....باران زد ...............

زیر باران باید رفت .....

            چشم ها را باید شست .....

                          قلب ها را باید شست .....

                                            دل ها را حتی ....

                                                 همه جان باید شست ......

چهل روز گذشت

           چهل روز دل تو التماس باران کرد

چهل روز دست به دامان حسین بودی که اقا جان بزند باران رحمت تو بر قلب بیابانی ما بلکه دلمان اندکی صاف شود

                                        بارااااااااااااااااااااااااااااااان زد

باران زد ..........

حالا که دلت بارانی شده است

چشمت ...

       جانت ...

            حتی نگاهت و صدایت

یادت نرود دعا کنی برای قلب ها ی کویری

                                     چشم های بیابانی

یادت نرود .............

همه منتظرند مهدی جان

ملائک دستهای اظطرار و دیدگان اشکبار به بارگاه باری برده اند :

ای اله ما و سرور ما !آیا غافلی از ان چه بر ستون اسمان ها می رود ؟!

ایا نمی بینی که نور را بر فراز نی بردند ؟!

پس نار به چه کار می اید ؟!

دوزخ چرا زبانه نمی کشد ؟....

وحی گویی مرحمی است درد اشنا بر این زخم ،اگر چه ابهت ان مبهوتشان کرده باشد «قسم به عزت عزیز و سوگند به جبروت جلیل که ضمانت کرده ایم بر این افتادگان ،انتقام را !ارام گیرید و بر تارک اسمان چشم دوزید و ان ایستاده را به تماشا ستایش کنید ،اوست که این تاوان را باز خواهد ستاند .و فرشتگان اگر ارام می گیرند از پس این سوز ،به صلابت توست و از ان روست که کرامت کربلایی تو را سنجیده اند برابر حقارت قهقرایی قاتلان حسین

اسلام علی المهدی الذی وعد الله عزوجل به الامم

بزن

        بارون                 

منتقم خون حسین کی پرده بر می داری از رخ ؟

نوای اشنای توست !

می شنوم .

 این قطرات خونرنگ اشک توست که شورش به جان خلق عالم افکنده است .. این ناله و فغان توست که طوفان شور و عزا به پا داشته است . این تویی که می سوزی در شعله ی حسرت و این تویی که می گدازی به یاد ان غربت . گریه کن مظلوم من !گریه کن !پدر را صدا بزن !او را بخوان !بمیرم برایت که روحت دارد پر می کشد تا حریم ذوالجلال از این غم سینه سوز ...

«صاحب الامر الطرید الشرید الموتور بابیه ....»

پدر نیز تو را بیش از ان که بر او بگریی ،ارام داده است :صاحب لواء فتح ،طرد می شود دور از دستها و اوست که تقاص می ستاند از برای پدر ...

نگاه کن !

پدر به تو بالیده است که انتقام خونش به دستان قدرت تو بر پا می شود . «یضع سیفه علی عاتقه ثمانیه الشهر ...»

فرزندم تیغ به نیام نمینشاند و شمشیر از شانه نمی افکند تا دلش ارام گیرد و دل ما ...و شفا باز گردد به سینه ی ما ....

بزن باران

تو میراث این مصیبت بودی ....

 مولای من ،سجاد (ع)!تو میراث این مصیبت بودی !اگر چه به اذن حق بیمار و رنجور و ناتوان از جنگ !اما ............

مگر غیر از این است که در این مصیبت تو همه جا همراهشان بودی ؟

پا به پایشان دویدی ؟

       شانه به شانه شان ایستادی ؟

                      و نگاه در نگاهشان گریستی ؟!

تو در دستان ابوالفضل از تن گسستی !،

                     از غنچه ی گلوی اصغر شکفتی !

                                             با قامت اکبر شکستی !

                                                         و تا دامان غبار گرفته ی فاطمه فرو غلتیدی !

و مگر چه می توانستی کرد بیش از این ؟!....

اه که چه قدر عظمت تو عظیم است سجاد (ع ) تو شب بیداری به بینایی و عارفی به شیدایی .....

.

 بزن باران ....

تو از دامان محبوب پر کشیدی

مشک بر دوش باز گشتی تا سقایت تمام کنی بر اهل حرم که نامردان مرد شورش اوردند به سوی تو غافل از ان که تو درخت استواری بودی و انان در برابرت چون علف های هرزه ..........

کسی را یارای مقابله با تو نبود

از ضرب تیغت هیچ کافری جان به در نمی برد

دشمن دانست که در مقابل نبرد دلیرانه ات تاب مقاومت ندارد به حیله متوسل شد

سیه دلی ناگهان از پشت خیمه گاه بیرون امد و و ظربه زد بر دست راست تو .....دست راستت از تن جدا شد

و تو چه سلحشورانه شمشیر به دست چپ دادی و باز هم جنگیدی و درو کردی سر های این نامردان را ....

ملعونی از پشت ظربه بر دست چپت زد و از تن جدا کرد دست تو را .............

خون پاک تو از رگ های بریده فوران می کرد مشک بر دندان گرفتی و شتافتی به سمت اهل حرم

و نفرین بر زننده ی ان تیری که مشک تو را سوراخ کرد و امیدت را نا امید ....

مشک که بر زمین افتاد ضعف بر اندام سروت چیره گشت از اسب فرو غلتیدی ....تیری بر سینه ی عاشقت نشست ....قلبی که یک عمر عشق حسین در ان یکه تازی می کرد ....

و تو با تمام وجود دلت خواست برای اخرین بار سیراب گردی از نور خورشید دلت .....حسین .....

و فریاد براوردی :برادر جان حسین ...برادرت را دریاب ..........

و حسین برادر و مولایت به سوی تو شتافت در حالی که پشتش خمیده گشته بود در داغ تو ....

و خورشید چشمانش در کسوف چهره ی ماه تو در محاق ....

تو در اغوش محبوب پر کشیدی تا به جبران دست های بریده ات با بال هایی از جنس عشق به عرش پر کشی ...............

بزن بارون

قلم ها قاصرند از بیان جانبازی تو

و تو رفتی ....

سوار بر اسب ،با نیزه ای در در دست و مشکی بر پشت رو به سوی فرات

 و من نمی دانم چگونه گذشتی از میان خیل دشمنان تو قلب لشکر دشمن را شکافتی و علی وار با صلابتی حیدری حلقه ی محاصره ی دشمن را شکستی و به تیغ اسد اللهی گروه کثیری از دشمنان خدا را به خاک مذلت افکندی و صاعقه وار تا کرانه ی فرات پر کشیدی به ساحل که رسیدی تشنگی امانت بریده بود لب هایت خشکیده تر از کویر در عطش قطره ای اب ...بر کرانه ی فرات نشستی دستهایت خنکای اب را چشید جرعه اب در کف بالا اوردی ...،اما .....!

چگونه بنوشم انگاه که مولایم حسین لب تشنه است

چگونه بنوشم که کودکان حرم العطش گویان منتظر سقایند

چگونه بنوشم که شرط عاشقی این نیست که عاشق سیراب و معشوق تشنه لب باشد ....

اب از میان دو کفت فرو ریخت

و فرات هنوز هم در حسرت بوسه بر لبان تو داغدار نشسته است ....

عباس اغاز مرثیه ی عشق بازی تو همین جا بود و تو چه زیبا در خشیدی در محضر معشوق ....

و من نمی دانم چه بر تو گذشت که هنوز بعد از گذشت این همه قرن قلم ها قاصرند از بیان جانبازی تو

 بزن بارون

 یا هلالا لما استتم کمالا ...

آنان که کمر به قتل حسین بستند ،انطرف این سیاهی را ندیده بودند ،زینب رایت برادر را بپا داشت ؛یزیدیان را تبعید کرد به بیابان رو سیاهی و فرو افکندگانشان از دره های تباهی ...

او را اگر مصدر صبر می دانند ،از انست که خون سجاد در رگ هایش دویده ؛«یا هلالا لما استتم کمالا ...» اگر چه از زبان زینب می تراود ،حدیث سوختن سجاد است ؛خونی که از اسمان کجاوه بر زمین نفرین شده ی کوفه هبوط می کند ،خون دل اوست !...زینب ،تنها پیامبری است که در سفر مصائب ،بار رسالت به همراه می برد اما بر شانه های خسته ی زنانه ،تنها رسولی است که قافله ی مومنانش را راهنمایی می کند اما در بند ،

و تنها سفیری است که نا گفته پیداست چه در صحیفه ی سینه نگاشته ....و این همه را به همراه نبرده است ،پناه نبوده است ،و به مقصود نرسانده است مگر به اتکال سجاد (ع) ....و مرثیه ی عاشورا ان زمان که از زبان زینب بار دیگر مهر تکرار خورد حتی ،حتی،حتی ،طفل های در گهواره را نیز به زجه وا داشت .............

بزن

         بارااااااااااان

ستاره در زنجیر است ...

«کانها کوکب دری ....»

 اسمان سجده و سپر ذکر را کوکبی است نور افشان !...

                           اگر جبرئیل را این جا بال و پر می سوزد اما ادمی را بار عروج می دهند

 و عجب نیست !

صبر و سجود انگاه که در فضای یک قلب یکی شوند !شاهکاری پدید می اورند از نور ..

.وای بر این موانسان تاریکی !خورشید بر فراز نیزه است و ستاره بر زنجیر !...

.......و سبی اهلک کالعبید و صفدوا فی الحدید ....

بزن باروووون

حسین آبگینه ی مصباح است

حسین ابگینه ی مصباح است . چراغ همه نورش تلالو از زجاج می گیرد و شکیبایی و شهادت ،شرافت از او به وام دارد .

یا رب الحسین بحق الحسین اشف صدر الحسین بظهور الحجه .

و رمز لبیک نهفته در ضمیر مردان مرد است انگاه که در اوردگاه ،حج عشق با بوسه بر خنجر تمام می کنند .....

عزای تو بال و پرمان داد حسین

هنوز ما نبودیم که اشنایت بودیم ،

                هنوز نخواسته بودیم که تو را خواسته بودیم ،       

                                هنوز کلام نمی دانستیم و در غم این مصیبت نامه می گریستیم ،

ما به پای این سوگ نالیدیم

          و در پای تو بالیدیم ،

                 پیچکی در پای درخت استواری

                           ،شاخ و برگی بر دستان سرو بیداری .....

عزای توست که بالمان داد و مصیبت برای توست که جانمان را به نور جلیل روشن ساخت ؟تو از کدام معجزه سرچشمه گرفته ای ؟..........

پاییز ...حاکم کوفه ........

نمتنمتمن  ننننااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

دیریست پاییز بر این شهر غم زده حکومت می کند .

صدایی جز زوزه ی گرگ و نوایی غیر از نغمه ی غراب به گوش اشنا نیست .

 سیاهی از سر و روی سپیدار ها می ریزد و شکوفه های گیلاس خشکیده اند .

 غنچه ها چاره ی تبسم نیافته اند و جوانه ها اجازه ی بالیدن ندارند همه افسرده اند .

 همه پژمرده اند .....

این عاقبت مردمانی است که به هل من  ناصر ینصرنی حسین پشت کردند!

 نه بهتر بگویم! بر عهده شان پشت پا زدند .....

این است عاقبت این مردمان ......

این است سرانجام این شهر نفرین شده .........

ثانیه ها هنوز طنین هل من ناصر دارد!

از ان روز چهار ده قرن می گذرد

              و هنوز ثانیه ها طنین هل من ناصر دارد . 

                              لحظه ها هل من معین را باز می تابد 

                                        و ساعت ها با هر عبور عقربه ها قصه ای باز می گوید

درد انگیز و غم خیز :

«فردا مسیح را در کنار فرات به صلیب می کشند »

بزن بارون ...

ارباب عهد های نیلوفری ...سلام

حسین

          حسین

                    حسین

خداوندگار عشق است و بهترین مفسر این واژه ی مقدس

و چه زیباتر انان که از دریای عشق و شور حسینی لبریزند ،

                       یا جرعه ای نوشیده اند 

                                    و یا حداقل لبی تر کرده اند 

                                               و خوشا انان که دل و جان و را بیمه ی حسین کرده اند

 و به اندازه ی یک سال و بلکه تمامت عمر از محرم و صفر امسال توشه بر گرفته اند و خوشا انان که ععد بسته اند عهدی نیلوفری با ارباب نیلوفر ها ..... که در تمام کار ها نه تمام عمرز نه باز هم بیشتر در تمامت عمر الگویشان حسین باشد و یاران حسین  بخش شوند در هجای حسین و جاری شوند در این همه زیبایی .....

و ذکر الهم الرزقنا شفاعته الحسین یوم الورود از لبانشان لحظه ای حتی جدا نگردد

بزن    باروووووووووووووووووون

  کربلا دار القرار عشاق است

کربلا دار القرار عشاق است و اگر میبینی دلت را سودایی اسمانی در سر است بدان کربلایی شده ای :راحله ی عشق روی در راه نهاده و بانگ لاهوتی ساربان به گوش  دل شنیدنی است

«این الطالب بدم المقتول بکربلاء»؟

 الرحیل کاروانیان رهسپارند تا کعبه ی پروانه ها ؛مجنونند و دل داده به دیار لیلا . و دیار لیلا کربلاست ....کوس رحیل به صدا در امده ؟ در چه حالی هستی ؟دلت لبیک سفر خونده است ؟؟؟!!!

هنوز ازپس این همه قرن مست می کنی ما را

ستارگان گاه اشکارند چون روز و زمانی  نهانند در پرده ی لیل ؛ اه ای ستاره ی سهیل قلب های کودکان تو سال هاست که در این ماه ،ماه عاشقی ، سحاب قلب های ما را پس می زنی و رخ می نمایی و دل ما را که از ان توست ،برای توست ،خانه ی توست ،به نور قدومت روشنتر می کنی !اه !سوگند به شام انگاه که سحر را در اغوش می کشد !این روز های غریب بد جور بی قرارم کرده است

محرم که می اید تشنگی را نوید می دهد !هر روز عطشمان بیشتر می شود !گر می گیریم !می سوزیم !و مولای من !سرور ازادگان !میخواهم برایت بگویم چه لذتی دارد ساقی ات کودکی باشد که قلبش ،جانش ،ذره ذره ی وجودش ،عشق تو را فریاد می کند !

از ان روز قرن ها می گذرد ،از ان زیبا روزی که تیغ بران حقیقت زخمی سخت بر سطوح مجاز زد و فریاد تو جهان گیر شد !از ان روز قرن ها می گذرد !و من در مانده ام که چه چیز کودکی 10 ساله را وا می دارد که سیاه بپوشد و در جواب :برای چه کس این چنین زیبا شده ای؟تنها پاسخش حسین باشد و بس !میان هجای حسین گم شود !غرق لذت شود !اه ای رایحه ی ناب یاس !هنوز هم از پس این همه قرن مست می کنی ما را !

    چشم ها خون بیافشانید ....

چندی پیش به فکر فرو رفته بودم ..........

اگر من بودم در روزگار تو .....

در زمان تو .....

کجا بود جایم ؟

در میان یزیدیان بودم یا هم اغوش نگاه های امامم ؟

نمی دانم .........نمی دانم .........ولی قلبم می گوید ....

اگر روزگار مرا از تو دور داشت و در پیچ و تاب زمان جا ماندم از راحله ی تو ،اگر نتوانستم شمشیر بر روی تیغ های بی شمار بر کشم و بستیزم با زبان ها و دست ها و قلم ها که بر تو می تاختند ،پس مویه بر ارم از نای هر سپیده و هر افول و بر چشم ها نهیب می زنم که خون بیافشانند جای اشک بر سوختن از این حسرت و گداختن بر این دریغ ....بمیرم برایت در اتش شعله ور و گداز و سوز ؛جانم به در شود از بی قراری سختی ها ،اندوه ها و مصیبت ها که برتو رفته است ....

           

      بزن بارون

 

رباب بر گهواره ی خالی لالایی لا علی جانم می خواند

گریه می کرد انقدر که از جیغ کبود می شد انقدر که دیگر نای جیغ کشیدن نداشت تا به خواب می رفت ....

و بعد تشنگی امانش نمی داد بیدار می شد و قصه ی گریه های علی دوباره اغاز ....اهل حرم همه بی تاب شده بودند از این گریه

هیچ اغوشی نبود که علی اصغر را در بر نگرفته باشد شاید که ارام شود ....

هیچ لبی نبود که بر پیشانی علی بوسه نزده باشد ...

اما علی قصیده ی گریه هایش را کوتاه نمی کرد

جیغ می کشید و گریه میکرد

و تو رباب ........

تو نیز درمانده از گریه های علی در اغوشش می گرفتی و هم نوایش میشدی ..........

نمی دانم قصه ی حسین چه بود که علی را از اغوش تو وام گرفت و روبروی سپاه دشمن رفت

علی را بالای سر برد که های نامردان :

اگر به بزرگان رحم نمی کنید ببینید این کودک را که بی گناه است و در مظلومیت غوطه ور .......

علی بر  دستان پدر بود که بی وجدانی تیر بر کمان نهاد و ............

علی جان گریه ات ارام گرفت ........

و رباب بر  گهواره ی خالی لالایی  می خواند ...........

.

بزن

علی پروانه ی رفتن گرفته بود

اهل خیام که فهمیدند علی اکبر پروانه ی رفتن گرفته است ناگهان در هم شکستند .....فرو ریختند

مونس غم هایشان علی ....

انگار کن گلی که عطر و زیبایی تمام گلهای عالم را به او بخشیده اند ....

انگار کن تمام جوان های عالم را در یک جوان متجلی کرده اند

انگار کن تمامی سرو های عالم را به تمامی لاله ها پیوند زده اند ...

انگار کن خدا در یک قامت قیام کرده است ....

سکینه دستها را گرد کمر برادر حلقه کرده است

رقیه گرد از کفش های برادر می سترد

عباس ؛عباس انگار قران پیدا کرده است علی را نوزاش نمی کرد ستایش می کرد . علی را نمی بوسید می پرستید جانش را در سر گرفته بود . پروانه وار گرد او می گشت .....

و زینب ............

یادش تمام رگ های جانم را به اتش می کشد .....

زینب برای علی مادری کرد

لیلا تو نبودی

اگر بودی می خواستی چه کنی که زینب نکرد ؟

گریبان چاک دهی ؟صورت بخراشی ؟بر سینه بکوبی ؟

بگذار بگویم ان دم که دو جوان زینب عون و محمد راهی میدان بودند در کربلا می گفتند این دو جوان مادر ندارند ؟چرا هیچ زنی مشایعتشان نمی کند ؟تنها همراهشان حسین بود  .....

اه که چه قدر بزرگی زینب

علی را چنان در اغوش گرفته بود که هیچ چیزی در این جهان نمی توانست میان این دو اغوش مفارقت اندازد.

این بود که حسین با یک جمله اب پاکی بر دستها ریخت (رهایش کنید عزیزانم که او امیخته به خدا شده است )

و علی عزم رفتن کرد

انگار کن پیامبر دوباره باز گشته به شباب .........

عازم میدان شد و چشم های حسرت زده ی بسیاری را پشت سر وا نهاد ...

 بزن باران

شام غريبان است امشب

در مانده ام از سخن

بازی با کلمات را چگونه تکرار کنم در غم این مصیبت ؟

چگونه باز گویم از عزای امشب ؟

با چه کلمه ای وصف کنم غصه ی زینب را ؟

اه که قد زینب امشب  دو تا شد

گیسوانش به سپیدی نشست

..............

ظهر عاشورا بود

ولوله ای بود به پا

دسته های عزا کنار قبرستان محشری بر پا کرده بودند .....بی شباهت نبود با محشر کبری ....

عزای ما با عزای حسینی یکی شد

با گریه های زینب هم نوا شدیم

با صیحه های سکینه هم صدا

غم بی بابایی رقیه

غصه ی یتیمی سکینه .........

وای که چه روزی بود ....

********

تصادف بار دیگر قربانی طلبید

و قربانیانش نبودند کسانی مگر مشتاقان تو حسین ؟!

می امدند که برای عزاداری ات میان مردم روستا باشند و با ان ها دل بدهند و نوایشان ساده باشد و بی ریا اما .....

مرگ هم چه ساده و بی ریا ربودشان .........

ظهر عاشورا بود

برای حسین گریه می کردیم و در فراق این 5 عزیز .....

ظهر عاشورا بود که تن هایشان را به خاک باز پس دادیم .....

ظهر عاشورا بود ..........

عزای تو صبرمان داد

شرم کردیم از زینب که گلگی کنیم بر خدا که چرا هر پنج تن را بردی ؟

خجالت کشیدیم که در عزای زینب برای عزیز خودمان بر سر و سینه بزنیم

غوغایی بود....

غوغایی بود ....

        بزن باران

امشب باید خون گریه کرد

شب تاسوعاست ....غوغایی بر پاست

زمین و اسمان را انگار به هم  دوخته اند .....از هر کجا صدای زجه  زنی می اید .....دسته های عزا دمی ارام نمی گیرند ....سیه پوشان حسین همه جا هستند ..........

امشب باید گریست

ان قدر که جای اشک بر گونه ها تاول بندد و ساحل مژگان از دریای اشک شوره بندد

کاش این پلک های ملتهب ،این قدر خسته بر هم نمی نشست ................

بزن بارون

 ایمانش سبز بود پیرمرد ...  

عجیب است

خیلی عجیب است

میانه های مجلس خوابم برد

و ان قدر غرق خواب شدم که حتی نفهمیدم کی تمام شد مجلس !

خادم مسجد بیدارم کرد .....هاج و واج مانده بودم ......ان قدر که پیرمرد فهمید و لبخندی زد گفت بلند شم !و من بلند شدم !

به بابا زنگ زدم که دنبالم بیاد .....

پیرمرد رفت و با دو تا استکان چایی برگشت !و من ازش پرسیدم که چند ساله که خادمه حسینه

قند را زد تو چایی و بعد دهانش گذاشت چاییش را سر کشید و گفت که نذر داره !برای پسرش !گفت که مولا حسین پسرش را یک بار دیگه بهش بر گردونده و اون تا اخر عمرش تمام محرم ها این جا برای اقاش خادمی می کنه

ایمانش سبز بود .....

 بزن بارووووون

عزاداری روستا رنگ و بوی دیگری داردو

عزاداری های روستا رنگ و بوی دیگری دارد ....

هنوز ساده و بی شیله پیله .....

مثل دل مردمان روستایی ....اگر بخواهی جاری شوی میان عزایشان باید رنگ و بوی انان را به خود بگیری .....

ساده باشی ....

       ساده شوی .....

پیرزنی روستایی امشب از اغاز تا به اخر کنارم نشست و امشب او برایم مرثیه خواند گوش هایم نمی شنید صدای روضه خوان را ......سحر جادوی کلام پیرزن مستم کرد .....از حسین که می گفت ....چشم های دنیا دیده اش بارانی می شد از عباس برایم گفت و از علی اکبر ..............و من گم شدم میان قصه هایش .....

جاری شدم میان حرف هایش

 لبریز شدم از سادگیش ............

اخر های مجلس گفت دخترم دعایم کن تو قلبت پاک است ،دیگر تاب نیاوردم .....بغضم شکست و های های گریستم برخود! که کاش می دانستم دلم انقدر پاک است که اکنون مقابل تو شرمنده نشوم .....

بزن بارون

در و دیوار نیز حسین می گفتند انگار

یاد سال قبل می افتم !

شب ششم !

باران می بارید!

در مجلس حسین !برق ها رفت!

تاریک بود و چشم چشم را نمی دید !

انگار مجلسی بود تا هر کس بدون دغدغه ی بقل دستی اش ....اطرافیانش .....خلوت کند با مولایش و اشک بریزدو سفره ی دل وا کند ...........یادم نمی رود عجیب شبی بود ....انگار در و دیوار مسجد هم در تاریکی خلوت کرده بودند با مولا .....

بزن بارون

چشم هایم با اشک اشتی کرد ...

امشب باران می بارد

پنجره ی اتاق خیس است ....

سر سجاده بودم که باران گرفت ....

دلم هوای باران کرد !

           بارانی شد ............

                      و چشم هایم پس از این همه سکوت ....با اشک دوباره اشتی کرد ....

بزن باران

بی قرارم تاب ماندن ندارم

بی قرارم .....

تاب ماندن ندارم .....

لباس تن می کنم و راه می گیرم به دنبال دسته های عزا .........

صدای سنج می پیچد در گوشم .....و نوحه خوان قصه قاسم باز می گوید ........کودکی چادرم را می کشد !بر می گردم ،پنج –شش سالی بیشتر ندارد ............چقدر زیباست ....لبخند می زنم !خرما تعارف می کند ......بر می دارم و گونه اش را می بوسم !معصومیتش انگار در جانم می دود ......ارام می گیرم .....

بزن باران

ازعشق تو گر گرفته بود اقایم ا

امروز در دسته های عزا نوجوانی دیدم که کفش به پا نداشت .............

بر زمین برف نشسته بود .....صورتش را که نگاه کردم ....فهمیدم او ان قدر از عشق تو گر

 گرفته است که سرما با تمام قدرتش هم بتازد نمی تواند ذره ای بر عشق گرم پسرک چیره شود ......

                      و من از غبطه ی این عشق گر گرفتم .......

بزن

     باران

کودکان نیز بی تاب این عزایند

از مجلس حسین بر می گردم

امشب کودکی ،طفلی یک ساله تمام مدت از اغاز تا انتهای مجلس تنها اشک ریخت و جیغ زد و فغان کرد ....

هیچ چیز ارامش نکرد ............نه بوسه های مادر ......نه نوازش های خواهر ......نه اغوش های دیگرانی که شاید خیال می کردند کودک بی قرار خواب است یا گرسنگی بی تابش کرده است !

اما می دانی عجب در کجاست ؟روضه خوان چون می گفت حسین! کودک از جیغ کبود می شد .........

اخر های مجلس دیگر نه اغوشی باز بود برای در بر گرفتن طفل نه لبخندی زده می شدبرای ارام کردنش همه هماهنگ شده بودند با سرود گریه های کودک ................

حسین جان کودکان نیز بی تاب این عزایند ........

بزن باروون

این داغ را چگونه تاب اوردی زینب ؟!

باز هم از راه رسید

محرم و صفری دیگر از نو شد ...

شب اول است ....

دسته های عزا روان گشته اند در کوچه و برزن

انگار اسمان هم فریاد می کند نام تو را حسین ...............

.................

رادیوی اتاق روشنه ..............انا مظلوم حسین می خونه ...........هوا سرده ولی پنجره باز ....دلم نمیاد نشنوم این همه نوا را که همه از جان بر می اید و بر جان هم می نشیند

به دیواره ی پنجره تکیه می دم

تاریکه .... و غیر از نوای های عاشورایی هیچ صدای دیگه ای به گوش نمی رسه .......در و دیوار هم انگار فرو غلتیده اند در این عزا ....

قناریم هم حتی کز کرده ته قفسش مثل هر شب نمی خونه ...........

وای خدا امشب چه شبیه ......

اروم چشم هام رو می بندم

تصویر تو در ذهنم جان می گیرد که نشسته ای بر سجاده ات و اشک مثل باران از شیار گونه هایت می گذرد ....گاه صیحه می کشی بر کناره ی سجاده فرو می افتی و باز بر می خیزی و نرم نرم اشک می ریزی تا دوباره صاعقه ی صیهه ای بیهوشت کند و باز و باز ....

و من تا صبح در کنار این پنجره به باران اشک های تو اقتدا کردم و اشک ریختم ........

زینب .....این داغ را چگونه تاب اوردی ؟!

بزن

        بارون